Hoe troost je een meisje?

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


We aten maar door en door, niet alleen omdat het zo lekker was maar ook omdat we zo verschrikkelijk veel honger hadden. De mijnwerkers van generaal Killa kregen niet bepaald veel te eten. De soldaten trouwens ook niet.
Het duurde een hele poos voordat we allemaal vol zaten, maar toen hingen we ook onderuitgezakt tegen de boomstam, puffend van de volle-bolle-buikigheid. Buikigheid is geen woord, dat weet ik wel, maar zo voelde het: alsof ik alleen nog maar een buik was.
'Ik heb teveel gegeten,' kreunde Zoezoe.
'Wij ook,' zeiden Abel en Gaby en ik.
Op dat moment kwam Kwetter terug.
'Wat een verschrikkelijk stom oerwoud bent dit!' tierde ze. 'Ik hebt uren lang gezoekt, en wat denkt jij? Niet één nokonootje! Er staat gewoon helemaal geen noko-bomen in dit bos. En ook geen enkele andere boom die ik kent, trouwens.'
'Kwettertjelief,' zei ik, 'we zijn hier niet in de binnenlanden van Boegoe-Boegoe.'
Gaby giechelde, want ik had het gezegd op precies dezelfde toon die mama altijd aanslaat als Kwetter weer eens met haar handen zit te eten.
Of, nog erger, zónder haar handen.
Gaby's giechel ging over in gezucht. Mijn opmerking had haar aan mama doen denken, en misschien ook wel aan thuis, en zij kan daar niet zo goed tegen.
Het was natuurlijk mijn taak, als grote broer, om haar te troosten en op andere gedachten te brengen. Maar ja, hoe doe je dat? Meisjes troosten is lastig, hoor. Ik heb een zusje dus ik kan het weten. Jongens zijn veel makkelijker. Als één van je vrienden zich een beetje sip voelt, dan maak je een flauwe grap en hij geeft je een stomp en dan ga je voetballen. Makkie. Maar meisjes? Ik heb dat zusje nou al elf jaar en ik heb nog geen idee hoe het moet. Het lijkt wel moeilijker te worden zelfs, de laatste jaren. In herinner me in elk geval niet dat het een probleem was toen we nog klein waren. Maar ja, toen had ze ook geen heimwee want we waren gewoon thuis.
Ik besloot maar geen aandacht te schenken aan het gezucht en zo snel mogelijk in actie te komen. Wie vlucht voor zijn leven heeft geen tijd om te zuchten, tenslotte.
'Goeoeoed,' zei ik. 'Mooi. Kwetter, neem een paar van deze vruchten. Bijna net zo lekker als noko-nootjes, en een stuk makkelijker te eten. Gewon pellen en in je mond steken. In je eigen mond,' voegde ik er voor de duidelijkheid aan toe, 'en niet spugen!' Ik was een beetje bang dat Kwetters oude eetgewoonten weer de kop zouden opsteken, nu ze weer in een oerwoud was. 'En daarna gaan we er weer vandoor. We moeten zo gauw mogelijk naar... eh...'
Tja.
Waar moesten we heen? We liepen hier een beetje tegen de grenzen van mijn plan aan, ontdekte ik. Mijn plan had zich voornamelijk beziggehouden met het wégkomen uit de mijn. Ik had er niet aan gedacht dat je, als je ergens wég gaat, je ook ergens naartoe moet. In theorie konden we natuurlijk in dit oerwoud blijven wonen, maar...
'Wat hoort ik daar?' vroeg Kwetter.
'Je hoort jezelf smakken en slurpen, Kwetter,' antwoordde ik. 'Althans, ik kan me niet voorstellen dat je nog iets anders hoort, want mij zijn horen en zien zo onderhand wel vergaan!'
'Kunt ik het helpen dat die dingen zo lekker bent?' vroeg Kwetter gekwetst. 'Maar dat bedoelt ik niet. Ik hoort iets heel anders. Ik hoort soldaten.'


BEGIN / VORIGE / VOLGENDE

De regel die telt

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


'Die is ontsnapt,' wilde ik roepen, maar halverwege sloeg Miguel een hand voor mijn mond, zodat het klonk als 'die is ontsmbll', en Miguel zei haastig: 'Ontvoerd, inderdaad. We hebben hem meegenomen naar, eh, een geheime plek. Eh... buiten ons hoofdkwartier. Dus eh, enneh, nou ja, we laten hem gaan als u nu die bommen onklaar maakt.'
Mama was even in de war. Ik weet niet wat haar plan was, maar het idee dat Michael ontvoerd was gooide duidelijk een fikse lading roet in het eten.
'Breng hem hier,' zei ze zwakjes.
'Nee,' zei de veldmaarschalk.
'Anders blaas ik ons allemaal op, hoor!'
'Ach mens,' snauwde Dogger, 'dat doe je toch niet. Want je dochter is er bij. En dat oranje rotkind ook. Geef je nou maar gewoon over.'
Mama zuchtte diep.
Met hangend hoofd friemelde ze wat aan het zwarte doosje en stak het in haar zak.
'Hier met dat ding,' snauwde Dogger. Ze gaf het hem. Hij barstte uit in een akelig gelach: 'Bwahahaha! De Donderkat is verslagen! Eindelijk!Hahaaa! Ja, dat valt even tegen, he? Mevrouw de internationale super-terrorist? Dat komt ervan, als je altijd maar braaf en fatsoenlijk blijft! Wie in zijn hart geen mensen pijn wil doen, of mensen dood wil maken, moet niet met de grote jongens mee willen spelen. Met jongens zoals ik, die het echte grote geld verdienen. Aan het echte grote geld kleeft altijd bloed, mevrouwtje! Ik vind dat niet erg. Ik vind het jammer hoor, begrijp me niet verkeerd, en ik zou heus wel willen dat het niet zo was. Maar ach, ik heb ermee leren leven. En u niet. Daarom zal ik het altijd winnen van mensen zoals u. Miguel, beste vriend, wil je mij een plezier doen?'
'Maar natuurlijk, meneer Dogger. Krijg ik dan mijn tien miljoen?'
'Die krijg je. Als dat mens daar dood is. Schiet!'
'Laten jullie dan mijn kinderen gaan?' vroeg mama.
Daar moest Dogger heel hard om lachen. 'Kostelijk!' riep hij. 'Werkelijk verrukkelijk! U hebt er niets van begrepen, he? U denkt dat ik de dingen eerlijk doe, dat ik speel volgens de regels, zoals u. Maar wie volgens de regels speelt, verliest. Dat is de enige echte regel, de regel die telt: de beste valsspeler wint! En dat ben ik. Miguel! Schiet!'
'Het spijt me, dame,' zei Miguel. 'Oh nee, wacht, het spijt me helemaal niet. U heeft mijn hele hoofdkwartier naar de verdoemenis geholpen! Dat vind ik niet echt aardig... nee, ik ga dit met heel veel plezier doen!'
Hij richtte zijn pistool op haar...
en...
pang!


BEGIN / VORIGE / VOLGENDE

Veel is lekker en groot is mooi

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


Het was cola, uit een grote plastic fles die ik doormidden had gezaagd. Daar kwam ik later pas achter. Nu wist ik alleen dat ik nat was. En kleverig.
Dus... Ja...
Kleverig... veertjes... heel veel kleine stukjes schuimrubber... Moet ik het nog uitleggen?
Ik kwam uiteindelijk als een soort onherkenbaar monster, bestaande uit veren, korrelige vlokjes en een kettingzaag, de container uit gesprongen.
Dat deed de zenuwen van de houthakkers geen goed.
De vijf die ik uit elkaar had gejaagd, en die inmiddels allemaal een zaag hadden gepakt en voorzichtig op de container af waren geslopen, bleken nogal bijgelovig te zijn. Ze zagen mij aan voor een of ander duivels wezen, denk ik. In elk geval lieten ze hun kettingzagen vallen en holden ervandoor.
Dat was wel mooi.
Maar er waren er nog drie over en dat was minder mooi.
Die drie waren ook nog eens maniakken, en dat was het minst mooi van alles.
Maniakken zijn niet zo snel bang, namelijk. Omdat ze zelf zo ongeveer het engste zijn wat ze in hun hele leven tegenkomen, en dat geldt vooral voor maniakken met kettingzagen.
Deze drie hadden allemaal hun eigen, speciale maniakkenzaag.
De eerste had een zaag die je alleen 'aan' kon zetten. Het ding kon daarna niet meer uit. Die had ik al eens eerder gezien. Akelig ding.
De tweede had een zaag die twee keer zo groot en lang was als een normale. 'Veel is lekker en groot is mooi,' dacht hij waarschijnlijk. Dat denken maniakken vaak.
Ik zou zeggen dat dit verreweg de grootste zag ter wereld moest zijn. Ja, dat zou ik zeggen.
Als maniak nummer drie er niet geweest.
Maar die was er wel.
En hoe!
Zijn zaag was langer en groter dan die van de anderen. Het was de grootste die ik ooit had gezien Hij was niet alleen véél groter dan mijn zaag, hij was zelfs groter dan mij. Eigenlijk was hij zelfs groter dan de houthakker.
Dus... Ja...


BEGIN / VORIGE / VOLGENDE