BEGIN / VORIGE / VOLGENDE
Er ging een paar weken voorbij. Ons leven nam zijn oude sleur weer aan: huiswerk maken, zwemmen in de warme blauwe zee, en maar een half uur per dag computerspelletjes.
We speelden altijd het Donderkat-spel; we waren er alledrie helemaal verslaafd aan.
En wij waren niet de enigen, zo bleek. Op een avond zei mama: 'Schat, mag ik nog eens twintig miljoen?'
'Heb je weer een nieuw spel bedacht?' vroeg papa geamuseerd.
'Nee hoor,' zei mama. 'Maar die tien miljoen zijn al weer op. Oh, en we moeten niet vergeten vanavond weer naar het journaal te kijken.'
Dat deden we.
Het eerste stukje Journaal was niet zo vrolijk; dat ging over de burgeroorlog in Armoestan, waar mensen en kinderen elkaar op de meest verschrikkelijke manieren dood maakten.
'Waarom doen mensen dat toch?' riep papa wanhopig uit.
'Als jij nou eens niet door het journaal heen praat,' zei mama, 'dan leggen ze het ons misschien uit.'
En inderdaad. Precies op dat moment vroeg de nieuwslezeres aan een journalist, die met een microfoon in zijn hand ergens in een kapotgeschoten stad stond: 'Waarom doen die mensen dat allemaal, Jan Willem?'
Jan Willem keek naar zijn microfoon alsof het een levende kreeft was en mompelde: 'Tja... dat weet ik eigenlijk ook niet, Pieternel. Het schijnt allemaal begonnen te zijn toen President M'Urdara vergeten was om Generaal Killa uit te nodigen voor zijn verjaardagsfeestje. Daar was de generaal erg beledigd over, en toen is hij een opstand begonnen. Zeggen ze. Maar het zou er ook aan kunnen liggen dat de generaal van een andere stam is dan de president. En ze hebben ook een ander geloof, geloof ik. In ieder geval: de strijdende partijen kunnen elkaars bloed wel drínken. En ze kúnnen het niet alleen, ze...' Jan Willems gezicht werd een beetje groen en hij dook haastig uit beeld.
Een paar seconden lang hoorde je alleen het geluid van iemand die heel hard overgaf, en toen zei Pieternel: 'Dank je wel, Jan Willem. En dan gaan we nu terug naar ons eigen land. De minister-president is vanmorgen vergeten zijn stropdas aan te doen...'
'Wat afschuwelijk allemaal,' zei mama.
'Ja,' zei papa. 'Stel je voor, een minister-president zonder stropdas! Hoe kan die nou het land besturen?'
'Ik denk dat mama die burgeroorlog bedoelt, pap,' zei ik.
'Dat weet papa heus wel, hoor,' zei Gaby een beetje kattig. 'Hij maakte gewoon een grapje. Omdat we ons anders allemaal zo naar voelen, vanwege die zielige Armoestanen.'
'Oh,' zeiden mama en ik, 'was dat een grapje. Haha.'
'Nou, ik vond 'm leuk, hoor,' zei Kwetter troostend. 'Kijk maar, nu gaat ik lachen: hihihihi!'
'Ik wou dat ik die arme mensen kon hélpen,' zuchtte mama. 'Maar ja – ik zou niet weten wat ik op moest blazen. Ze hebben daar niet eens iets om op te blazen, volgens mij. Alles is al kapot.'
'Tja,' zei papa. 'Gek, eigenlijk. Ze hebben daar niks. Hoe komen ze dan aan geld om wapens te kopen?'
'Geleend van de Doggersbank,' zei ik. 'Wedden?'
'Het zou me niks verbazen,' zei papa droevig. 'Maar toen ik daar nog werkte, heb ik er nooit iets van gehoord.'
Opeens klapte mama in haar handen. 'Stil even, jongens! Nu komt het!'
BEGIN / VORIGE / VOLGENDE
Posts tonen met het label 18. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 18. Alle posts tonen
vrijdag 7 februari 2014
maandag 22 oktober 2012
Expert in dure dingen
BEGIN / VORIGE / VOLGENDE
Een Jet Ski , voor wie het niet weet, is een soort scooter voor op het water. Een mini speedbootje, eigenlijk, maar dan een waar je op kan zitten in plaats van erin. Rondscheuren met een Jet Ski is best leuk om te doen, maar daar dienen Jet Ski's niet voor. Ze dienen maar voor één ding, en dat is: aan iedereen laten zien dat je een Jet Ski hebt. Iedereen moet denken: oooh, kijk daar eens, die meneer heeft een Jet Ski, die moet veel geld hebben, zeg! Het zijn behoorlijk dure dingen, namelijk. Natuurlijk zijn ze duur. Als ze niet zo duur waren, hoefde je ze niet te kopen. Als ze goedkoper waren dan een roeiboot, zou iedereen zeggen: kijk daar eens, die meneer heeft een Jet Ski, wat een arme sloeber zeg. En dan wil er niemand meer een Jet Ski. Daarom zijn ze zo duur. Tenminste, dat heeft papa me ooit uitgelegd en hij is expert in dure dingen, dus het zal wel kloppen.
In ieder geval: wie op een zonnig dag met een Jet Ski over het water raast, ziet er automatisch uit als een filmster. En wie eruit ziet als een filmster, voelt zich ook een filmster. Ik kan jullie vertellen: dat is een geweldig gevoel.
Toch heb ik een hekel aan onze Jet Ski's.
Ze zijn namelijk he-le-maal niet handig. Tenminste, niet als je ze moet bewaren in een onderzeeboot. Die krengen zijn loeizwaar en onhandelbaar groot. Die krijg je nooit, maar dan ook nooit door het luikje bovenin je onderzeeër getild. Er is dus een speciaal kamertje, en soort schuurtje zeg maar, in de boot ingebouwd waar je vanaf de buitenkant makkelijk bij kunt. Het schuurtje steekt niet uit aan de buitenkant, anders kun je niet lekker varen. Het schuurtje steekt uit aan de binnenkant van de duikboot: een paar kamers is wat kleiner gemaakt, zodat er een grote ijzeren wand in geplaatst kon worden. Aan de achterkant van die wand zit het schuurtje van de Jet Ski's.
En? Wiens slaapkamer, denk je, is voor de helft opgeofferd aan de Jet Ski's? Die van papa en mama? Omdat papa zo nodig die Jet Ski's moest hebben?
Haha! Nee, natuurlijk niet! Papa en mama hebben een grote slaapkamer nodig. Niemand weet waarom. Ze kunnen het ook niet uitleggen. Maar ze hoeven het ook niet uit te leggen, want zij verdelen de kamers.
Als ik een grote kamer wil, dan zeggen papa en mama: 'Waar heb je die voor nodig dan?'
Maar als mama zegt: 'Ik wil wel een beetje een grote kamer voor ons, schat,' dan zegt papa: 'Ja natuurlijk, ik ook.'
En als wij erover klagen, zegt papa: 'Nou, dan beroof je toch lekker een bank? Kun je een hele eigen onderzeeër kopen!'
Heel flauw.
Dus ik heb een beetje een hekel aan de Jet Ski´s.
Ook omdat het een vreselijk gehannes is om ze uit hun schuurtje te halen. Het deurtje kan bijna niet open namelijk. Ook wel logisch, want als het deurtje makkelijk open kon, dan kwam de zee naar binnen.
Het kost ruim een kwartier prutsen en klungelen en sleuren en sjouwen om die rotdingen in het water te krijgen.
Maar goed, ten slotte lagen ze er. En de mannen in het bootje waren nog niet weggevaren, gelukkig.
Nee, die hadden de hele tijd naar ons gestuntel zitten kijken.
Ze waren erg vrolijk. Eigenlijk hadden wij het idee dat ze ons hadden zitten uitlachen.
Dus toen papa eindelijk op zijn Jet Ski stapte om een woordje met hen te wisselen, stond zijn gezicht op onweer.
BEGIN / VORIGE / VOLGENDE
Een Jet Ski , voor wie het niet weet, is een soort scooter voor op het water. Een mini speedbootje, eigenlijk, maar dan een waar je op kan zitten in plaats van erin. Rondscheuren met een Jet Ski is best leuk om te doen, maar daar dienen Jet Ski's niet voor. Ze dienen maar voor één ding, en dat is: aan iedereen laten zien dat je een Jet Ski hebt. Iedereen moet denken: oooh, kijk daar eens, die meneer heeft een Jet Ski, die moet veel geld hebben, zeg! Het zijn behoorlijk dure dingen, namelijk. Natuurlijk zijn ze duur. Als ze niet zo duur waren, hoefde je ze niet te kopen. Als ze goedkoper waren dan een roeiboot, zou iedereen zeggen: kijk daar eens, die meneer heeft een Jet Ski, wat een arme sloeber zeg. En dan wil er niemand meer een Jet Ski. Daarom zijn ze zo duur. Tenminste, dat heeft papa me ooit uitgelegd en hij is expert in dure dingen, dus het zal wel kloppen.
In ieder geval: wie op een zonnig dag met een Jet Ski over het water raast, ziet er automatisch uit als een filmster. En wie eruit ziet als een filmster, voelt zich ook een filmster. Ik kan jullie vertellen: dat is een geweldig gevoel.
Toch heb ik een hekel aan onze Jet Ski's.
Ze zijn namelijk he-le-maal niet handig. Tenminste, niet als je ze moet bewaren in een onderzeeboot. Die krengen zijn loeizwaar en onhandelbaar groot. Die krijg je nooit, maar dan ook nooit door het luikje bovenin je onderzeeër getild. Er is dus een speciaal kamertje, en soort schuurtje zeg maar, in de boot ingebouwd waar je vanaf de buitenkant makkelijk bij kunt. Het schuurtje steekt niet uit aan de buitenkant, anders kun je niet lekker varen. Het schuurtje steekt uit aan de binnenkant van de duikboot: een paar kamers is wat kleiner gemaakt, zodat er een grote ijzeren wand in geplaatst kon worden. Aan de achterkant van die wand zit het schuurtje van de Jet Ski's.
En? Wiens slaapkamer, denk je, is voor de helft opgeofferd aan de Jet Ski's? Die van papa en mama? Omdat papa zo nodig die Jet Ski's moest hebben?
Haha! Nee, natuurlijk niet! Papa en mama hebben een grote slaapkamer nodig. Niemand weet waarom. Ze kunnen het ook niet uitleggen. Maar ze hoeven het ook niet uit te leggen, want zij verdelen de kamers.
Als ik een grote kamer wil, dan zeggen papa en mama: 'Waar heb je die voor nodig dan?'
Maar als mama zegt: 'Ik wil wel een beetje een grote kamer voor ons, schat,' dan zegt papa: 'Ja natuurlijk, ik ook.'
En als wij erover klagen, zegt papa: 'Nou, dan beroof je toch lekker een bank? Kun je een hele eigen onderzeeër kopen!'
Heel flauw.
Dus ik heb een beetje een hekel aan de Jet Ski´s.
Ook omdat het een vreselijk gehannes is om ze uit hun schuurtje te halen. Het deurtje kan bijna niet open namelijk. Ook wel logisch, want als het deurtje makkelijk open kon, dan kwam de zee naar binnen.
Het kost ruim een kwartier prutsen en klungelen en sleuren en sjouwen om die rotdingen in het water te krijgen.
Maar goed, ten slotte lagen ze er. En de mannen in het bootje waren nog niet weggevaren, gelukkig.
Nee, die hadden de hele tijd naar ons gestuntel zitten kijken.
Ze waren erg vrolijk. Eigenlijk hadden wij het idee dat ze ons hadden zitten uitlachen.
Dus toen papa eindelijk op zijn Jet Ski stapte om een woordje met hen te wisselen, stond zijn gezicht op onweer.
BEGIN / VORIGE / VOLGENDE
maandag 27 februari 2012
Smiksmek's mobiele mjamburger-maak machine
BEGIN / VORIGE / VOLGENDE
Mijn vader zuchtte droevig. 'Ik denk dat ik het wel weet, jongen.'
'Wat dan?' vroeg Gaby
'Een grote, glimmende vrachtwagen,' zei ik, 'en daarop staat...' Papa en ik keken elkaar aan en we zeiden het precies tegelijk.
'SMIKSMEK'S MOBIELE MJAMBURGER-MAAK MACHINE.'
Wat?' riepen Gaby en Kwetter ontzet.
'Smiksmek's Mobiele Mjamburger-Maak Machine,' herhaalden wij.
Kwetter en Gaby gilden het uit van verontwaardiging.
Want ze kenden meneer Smek, de maker van SmikSmek's Mjamburgers, vrij goed. Hij was een vriend van meneer Dogger, en hij was een schurk van jewelste. Vroeger had hij een fabriek, waar hij allerlei walgelijk vlees-afval vermaalde tot goedkope mjamburgers. En niet alleen vleesafval. Het is te verschrikkelijk voor woorden, maar zijn Vreselijke Vleeshakker hakte ook wel eens wat anders. Namelijk: kindertjes. Kinderen die ontvoerd waren door Snoet, de kinderdief.
Dus.
Mama had zijn machine onklaar gemaakt. Niet opgeblazen of zo, alleen maar een paar wieltjes verschoven zodat de Vleeshakker geen vlees meer hakte; hij hakte zichzelf.
Daarna waren we nog even met een tank door die fabriek gerost, en we hadden gedacht dat Smek zijn streken nu wel zou hebben afgeleerd. Of dat hij op zijn minst failliet was en geen streken meer kon uithalen. Helaas: zo eenvoudig was het allemaal niet.
'Meneer Smek,' vertelde mijn vader, 'heeft al jaren geleden zijn Mobiele Majamburger-Maak Machine laten bouwen. Met geld, geleend van de Doggersbank natuurlijk. Ik weet nog dat ik dacht: wat moet iemand nu met een gigantische vleeshakker op wieltjes? Meneer Smek zei dat het was om supersnel zijn winkels te bevoorraden. Zo blijven de burgers beter vers, zei hij.
Maar nu weet ik waar hij eigenlijk voor dient: voor de spoorloze verwijdering van iedereen die deze schurken in de weg staat. En er intussen nog een aardig centje aan verdienen ook!'
'Maar dat zal hem niet glad zitten,' zei Gaby verhit. 'Deze machine slopen we ook!'
'Makkelijker gezegd dan gedaan,' zei ik.
'Hoezo? Eén van mama's bommen erop en...'
'Ten eerste: mama heeft nog geen bommem,' wees ik haar terecht. 'En ten tweede: het wordt zeker geen makkie om een bom bij die machine te krijgen. Je hebt geen idee wat ik hier allemaal zie!'
BEGIN / VORIGE / VOLGENDE
Mijn vader zuchtte droevig. 'Ik denk dat ik het wel weet, jongen.'
'Wat dan?' vroeg Gaby
'Een grote, glimmende vrachtwagen,' zei ik, 'en daarop staat...' Papa en ik keken elkaar aan en we zeiden het precies tegelijk.
'SMIKSMEK'S MOBIELE MJAMBURGER-MAAK MACHINE.'
Wat?' riepen Gaby en Kwetter ontzet.
'Smiksmek's Mobiele Mjamburger-Maak Machine,' herhaalden wij.
Kwetter en Gaby gilden het uit van verontwaardiging.
Want ze kenden meneer Smek, de maker van SmikSmek's Mjamburgers, vrij goed. Hij was een vriend van meneer Dogger, en hij was een schurk van jewelste. Vroeger had hij een fabriek, waar hij allerlei walgelijk vlees-afval vermaalde tot goedkope mjamburgers. En niet alleen vleesafval. Het is te verschrikkelijk voor woorden, maar zijn Vreselijke Vleeshakker hakte ook wel eens wat anders. Namelijk: kindertjes. Kinderen die ontvoerd waren door Snoet, de kinderdief.
Dus.
Mama had zijn machine onklaar gemaakt. Niet opgeblazen of zo, alleen maar een paar wieltjes verschoven zodat de Vleeshakker geen vlees meer hakte; hij hakte zichzelf.
Daarna waren we nog even met een tank door die fabriek gerost, en we hadden gedacht dat Smek zijn streken nu wel zou hebben afgeleerd. Of dat hij op zijn minst failliet was en geen streken meer kon uithalen. Helaas: zo eenvoudig was het allemaal niet.
'Meneer Smek,' vertelde mijn vader, 'heeft al jaren geleden zijn Mobiele Majamburger-Maak Machine laten bouwen. Met geld, geleend van de Doggersbank natuurlijk. Ik weet nog dat ik dacht: wat moet iemand nu met een gigantische vleeshakker op wieltjes? Meneer Smek zei dat het was om supersnel zijn winkels te bevoorraden. Zo blijven de burgers beter vers, zei hij.
Maar nu weet ik waar hij eigenlijk voor dient: voor de spoorloze verwijdering van iedereen die deze schurken in de weg staat. En er intussen nog een aardig centje aan verdienen ook!'
'Maar dat zal hem niet glad zitten,' zei Gaby verhit. 'Deze machine slopen we ook!'
'Makkelijker gezegd dan gedaan,' zei ik.
'Hoezo? Eén van mama's bommen erop en...'
'Ten eerste: mama heeft nog geen bommem,' wees ik haar terecht. 'En ten tweede: het wordt zeker geen makkie om een bom bij die machine te krijgen. Je hebt geen idee wat ik hier allemaal zie!'
BEGIN / VORIGE / VOLGENDE
Abonneren op:
Posts (Atom)