Het Swinefeller Auditorium

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


Wie denkt dat we door al dit gedoe te laat bij de zaal kwamen, die kent mijn vader niet. Mijn vader houdt nogal van organiseren en zaken regelen, en van goed nadenken voordat je iets doet, en al dat soort dingen meer. Plannen maken en zo.
We kwamen weliswaar tien minuten later aan dan hij gepland had, maar dat gaf niks want we waren precies een dag te vroeg. Nou ja, niet precies een dag, natuurlijk.
Precies een dag min tien minuten.
De BOF-praatjes worden gehouden in het Swinefeller Auditorium. Dat is een groot vergadergebouw. Er zijn daar zo'n twintig vergaderzalen. In de kleinste staat een ronde tafel waar zes mensen omheen kunnen zitten.
In de grootste zaal passen vijftig duizend mensen.
Normaal traden hier popsterren op, maar soms waren er ook vergaderingen. Hele grote vergaderingen, bijvoorbeeld als de president kwam uitleggen waarom hij de beste was. En dat je hem opnieuw zou moeten kiezen.
Of vergaderingen van hele grote bedrijven, die aan iedereen wilden vertellen hoe ontzettend veel winst ze hadden gemaakt in het afgelopen jaar, en dat ze een paar duizend mensen gingen ontslaan om de winst nog hoger te maken.
En er waren natuurlijk, één keer per jaar, de BOF-praatjes. Daar was de zaal wereldberoemd om. Als je aan mensen in Madrid of Melbourne of Moermansk iets vertelde over het Swinefeller Auditorium, dan keken ze je glazig aan: het wàt?
Maar als je dan zei: dat is de zaal van de BOF-praatjes, dan wisten ze meteen wat je bedoelde. Dan werden ze razend enthousiast. Het Swinefeller Auditorium! Ja, ja! Dat kenden ze natuurlijk wel! Wat een fantastische zaal was dat!
En het wás ook een fantastische zaal. De stoelen waren heerlijk zacht en luxe, maar niet zo zacht dat je erop in slaap zou kunnen vallen. Ze waren zo gemaakt dat je automatisch rechtop ging zitten, zodat je juist wakkerder werd en, als vanzelf, opletten ging luisteren wat er gezegd werd.
En dat was nog niet alles. De stoelen waren niet alleen maar stoelen.
Nee, iedere stoel was bovendien... een computer! (Ideetje van meneer Clusjes). Een computer waarop je meteen aan al je vrienden kon laten weten wat voor een interessant BOF-praatje je zojuist gehoord had. En waarop je berichtjes kon sturen aan het personeel van de zaal, bijvoorbeeld over dat je graag een luxe kopje koffie wilde. Of een hippe salade van besjes uit China met graan uit Peru.
En waarop je kon kijken wat er op het podium precies gebeurde. Dat is trouwens geen overbodige luxe, als je achteraan zit. In een zaal met vijftigduizend stoelen.
Toen wij er aankwamen, leek de zaal nog niet echt op een zaal. Het leek meer op een mierenhoop.
Tientallen, nee hónderden mensen krioelden door elkaar als insecten in totale paniek. Zweet stond op voorhoofden. Ogen staarden groot en verschrikt in het niets. Monden mompelden onverstaanbare zinnetjes.
Mama greep de eerste de beste meneer bij zijn arm.
'Wat is er aan de hand?' vroeg ze.


BEGIN / VORIGE / VOLGENDE

Mindless Violence IV

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


'Hè, schat,' zei papa teleurgesteld, 'ik vond het nou juist zo verstandig van je, dat je geen dingen op wilde blazen.'
Mama trok haar wenkbrauwen hoog op. 'Soms, lieverd,' zei ze ernstig, 'ga ik bijna denken dat je het niet leuk vindt om dingen op te blazen.'
Papa mompelde iets onverstaanbaars. Mama antwoordde: 'Dat verstond ik niet, maar hoe dan ook: Het gaat niet om leuk of niet leuk. Daar mág het niet eens om gaan; andermans spullen opblazen voor je plezier is verkeerd. Zo simpel is dat. Je moet het doen omdat het je plicht is, en anders niet. Maar als het dan je plicht is, dan kun je er maar beter van genieten. Vind ik.'
'En ik vindt,' verklaarde Kwetter, 'dat wij de aller-, allerleukste plicht heeft. Boemen is prachtig!'
Michael knikte enthousiast, maar ik vroeg aan mama: 'Je vond het toch juist heel dom om zo'n pijpleiding op te blazen? Omdat de olie er dan uit liep?'
'Ik ben blij, dat er nog iemand iets verstandigs zegt,' zei mama. 'Inderdaad. De pijpleidingen en boortorens laten we met rust. En vanavond overleg ik met Willem over wat we dan wel de lucht in laten vliegen. Maar eerst gaan jullie naar bed, want het is weer een druk dagje geweest.'
Dat vonden wij niet eerlijk, lieten we luidkeels weten, maar mama zei verveeld 'de wereld is nou eenmaal niet eerlijk, jongens,' en toen gingen we maar naar boven.
Nauwelijks lagen we in bed of Michael sprong er al weer uit. 'Ik weet niet wat jullie gaan doen,' grijnsde hij, 'maar ik ga naar beneden. Aan de deur luisteren.'
'Dat hoorde ik nou eens net,' riep mama door het sleutelgat van de slaapkamerdeur.
Moedeloos ging Michael weer liggen. 'Nooit,' zuchtte hij. 'Nooit, nooit, nooit zullen we het van haar winnen.'
'Als je dat maar weet,' klonk het uit het sleutelgat.
De volgende ochtend waren mama en Willem in een opperbest humeur, maar papa zat zeer sikkeneurig met zijn vork in zijn ontbijt te prikken.
'En,' vroegen wij, 'wat gaat er de lucht in?'
'Het hoofdkantoor,' glunderde Willem.
'Van de Cockel Olie Maatschappij,' legde mama uit. 'Niet het internationale hoofdkantoor, hoor, alleen het Zuid-Mallotische.'
Papa leunde zuchtend met zijn gezicht op zijn handpalmen. 'Cockel,' mompelde hij. 'Van alle schurken waar je ruzie mee kunt zoeken, kiest ze uitgerekend Cockel. De gevaarlijkste.'
'Dat is juist slim, pap,' legde Michael uit. 'De gevaarlijkste moet je altijd als eerste doen. Als je een computerspelletje doet, Mindless Violence IV bijvoorbeeld, dan...'
Papa sloeg met zijn vuist op tafel. 'Bazel niet over computerspelletjes!' bulderde hij. 'Ben ik dan de enige hier die onze toestand serieus neemt? De werkelijkheid is geen computerspelletje! Dat zijn twee compleet verschillende dingen! Die lijken niet eens op elkaar!'
'Precies wat ik wilde zeggen,' zei Michael onverstoorbaar. 'Daarom moet je in het echte leven juist het tegenovergestelde doen als in een computerspelletje. En bij computerspelletjes doe je de gevaarlijkste slechterik altijd als laatste. Dus... ja...'
Mama aaide Michael over zijn bol. 'Wat is-ie slim he,' zei ze tegen de wereld in het algemeen. Kwetter knikte heftig.
'Nou,' zei mama, 'eten jullie eens een beetje door. Na het eten gaan we op pad.'


BEGIN / VORIGE / VOLGENDE

Een leuk weetje over boomkonijntjes

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


De schurk had zich bevrijd van zijn alligatorhuid en zwaaide woest met zijn kettingzaag. Snerpend zwiepte het onding vlak achter mijn zusje langs. Voor een volwassen kerel was Hakmaranman niet erg groot, maar zijn benen waren toch langer dan die van Gaby en bij iedere stap liep hij een klein beetje op haar in. Als zij niet door een wonder gered werd, zou hij haar binnen tien seconden in tweeën hakken.
En wonderen, zoals je weet, bestaan niet.
Tijd voor plan B: ik was degene die haar moest redden, En wel binnen tien, of nee, intussen nog maar zeven seconden.
Wanhopig tastte ik om mij heen. Was hier niet een kokosnoot of zo, die ik naar Hakmaranman zijn kop kon gooien?
Nee natuurlijk: alle kokosnoten uit de wijde omtrek waren ingelijfd in mama's laboratorium. Gelukkig kreeg mijn rechterhand iets te pakken dat niet al te vast zat aan de boom, niet te zwaar was en een gooibaar formaat had.
Ik kon niet zien wat het was, daar was het te donker voor. Het kon me trouwens ook niet bijster veel schelen: het leven van mijn zusje stond op het spel!
Pas toen het ding hartverscheurend begon te piepen, besefte ik dat ik een boomkonijntje had gegooid. Spartelend van paniek vloog het beestje door de lucht. In de richting van de man met de kettingzaag.
Tja. Hum. Oei.
Gelukkig kwam het arme dier niet op de zaag terecht, maar op Hakmaranmans gezicht. Daar klemde het zich piepend vast.
Tijd voor een leuk weetje over boomkonijntjes. Het belangrijkste verschil tussen een boom- en een gewoon konijn zit 'm in de klauwtjes. Een gewoon konijn gebruikt zijn poten voornamelijk om mee te rennen en te springen. Maar boomkonijntjes wonen in bomen, en zij zijn de hele dag vooral bezig met: niet naar beneden vallen.
Dus hun klauwtjes zijn heel erg geschikt om zich vast te klemmen. Aan een boomtak bijvoorbeeld. Of aan het hoofd van meneer Hakmaranman.
Dus ja.
Daar zat het beestje, en Hakmaranman kreeg het er niet meer vanaf met zijn ene hand. Hij zou het er natuurlijk af kunnen zagen, maar dan kwam de zaag wel heel erg dicht bij zijn gezicht. dat durfde hij kennelijk niet aan. Schreeuwend en tierend stond hij te wachten tot iemand hem kwam helpen.
Gaby kon moeiteloos ontsnappen.
'Hierheen,' riep ik, en even later zat ze naast mij op de tak.
Tot zover het goede nieuws.
En dan nu: het slechte nieuws.
De houthakkers waren al lang wakker, door het geroep van Hakmaranman en door het ge-njeng-njeng-njeng van zijn zaag-arm.
Degenen die nog konden lopen, waren inmiddels naar buiten gekomen. Het duurde even voordat ze zagen wat er aan de hand was, want het was te donker om te kijken. En Hakmaranman kon het ook niet uitleggen want zijn gezicht zat vol boomkonijn.
Helaas was er een klein, kreupel houthakkertje dat nog net zag hoe mijn zusje van de asfaltweg af sprong en in de richting van de bomen rende.
Hij waarschuwde prompt zijn makkers, en die zetten met zijn allen de achtervolging in.



BEGIN / VORIGE / VOLGENDE