Mblmbl, zei ik

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


'Hee Michael,' zei ik, 'heb je niet gehoord wat Kwetter daarnet zei?'
'Nee,' antwoordde mijn broer, 'en het interesseert me ook niet zo veel, tenzij het gaat over de ontploffingen waar onze boot van schudt.'
'Nou maar ze zei dus dat zmmmblf,' zei ik. Ik had nog wel meer willen zeggen, maar mama hield haar hand voor mijn mond.
'Wat,' vroeg ze aan Michael, 'is er zo raar?'
'Volgens mij beweert ΔΩ toiletten dat we niet één keer geraakt zijn.'
'Nou,' zei papa, 'dat klopt dus niet. Aan dat mooie schermpje van jullie hebben we dus niks. En dat is ook eigenlijk wel logisch. Ik bedoel, een schermpje dat ΔΩ toiletten heet, dat kun je toch niet serieus nemen? We lagen de hele tijd te schudden als een sambabal!'
'Mblmbl!' zei ik, en ik zwaaide met mijn armen.
'Wil je iets zeggen, schat?' vroeg mama.
Ik knikte van ja.
'Gaat het over Kwetters trouwplannen?'
Ik schudde nee.
'Gaat het over de torpedo's waarmee we worden aangevallen?'
Ik knikte.
'Dan is het goed,'zei mama, en ze haalde haar hand van mijn mond.
Ik haalde eens lekker diep adem en zei: 'Dat onze boot zo schudde wil nog niet zeggen dat we geraakt zijn. Het kan ook betekenen dat er iets vlak naast ons geraakt is. Weet je nog, Michael, toen met die walvis?'
'Ja,' zei Michael zuur. 'Dat weet ik nog, ja. Natuurlijk weet ik dat nog. Voornamelijk omdat jij me er drie keer per dag aan herinnert. Eh, ik bedoel natuurlijk,' verbeterde hij zichzelf haastig, 'omdat ik er zo veel spijt van heb.'
'Die walvis zwom op twintig meter afstand, zei ik, 'en de boot lag te schudden of de wereld verging. Misschien is het nu wel hetzelfde. Misschien is er alleen maar iets geraakt wat bij ons in de buurt was.'
'Wat dan?' vroeg papa zich af. 'Er zijn hier geen walvissen, voor zover ik weet.'
'Nee,' zei Kwetter treurig. 'Walvissen komt nooit meer bij ons in de buurt, tegenwoordig.'
'Gelijk hebben ze.' Ik zei het heel zachtjes, maar Michael hoorde het toch en hij schopte heel geniepig tegen mijn been.
'Lieve schatten,' zei mama. Ze sloot even haar ogen. Het was heel vermoeiend om te praten met mensen die zo veel minder slim waren dan zijzelf. Ze was dat wel gewend, natuurlijk, maar het leek warempel wel of wij vandaag nog dommer waren dan normaal. 'We waren op weg naar een koraalrif, weten jullie nog? Hoe ver zijn we daar vandaan, inmiddels?'
'Oh, ik heb ons stilgelegd op een metertje of twintig, der... tig... oh,' zei papa. 'Juist ja. Het zou natuurlijk kunnen dat iemand het koraalrif aan het opblazen is. Dat wij daarom zo schudden.'
'Dat zou dan meteen verklaren waarom er gaten in het rif zitten,' zei Michael.
'Maar waarom zou iemand in 's hemelsnaam het koraalrif opblazen?' vroeg ik. 'Weet jij dat, pap? Jij bent hier toch de expert in schurkenstreken, want jij hebt bij de bank gewerkt.'
'Ja,' zei papa, 'en in mijn tijd bij de Doggersbank heb ik elke afschuwelijke manier om winst te maken wel voorbij zien komen. Maar koraalriffen opblazen - nee, dat deed niemand van onze klanten. Daar is geen droog brood mee te verdienen, waarschijnlijk.'
'Maar waarom...' begon Kwetter.
Papa drukte vastberaden op een paar knopjes en haalde wat hendeltjes over. 'We gaan kijken,' zei hij. Langzaam steeg de Tsaar Peter naar de oppervlakte.


BEGIN / VORIGE / VOLGENDE

Gevoel tegen verstand

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


Michael en ik keken elkaar aan. Wat een onsympathiek boekwerkje was dit, zeg!
'Wij hebben slecht nieuws,' zei Michael.
'We zullen alle driehonderd pagina's van het lijstje van wijzertjes door moeten lezen,' vulde ik aan.
'Oh' zei mama, 'nou ja, als je ze toch allemaal moet doorlezen, begin dan maar bij ΔΩ toiletten.'
'Niks ervan,' zei papa. 'We beginnen bij de A en we gaan door tot de Z. In de goede volgorde. Anders raken we in de war en dan duurt het nog veel langer. Beginnen maar!'
We begonnen. We lazen en lazen en zo kwamen we steeds meer aan de weet over de Tsaar Peter. Zoals dat we zonnepanelen aan boord hadden, maar dat we daar onder water helemaal niets aan hadden (belachelijk, zei papa). En waarom je de staafmixer niet kon gebruiken als het licht in de badkamer aan was (heb ik me al vaak afgevraagd, zei mama). Eén ding vonden we niet: het schermpje waarop je kon zien of je geraakt was.
Totdat...
'Dit ga je niet leuk vinden, pap,' zei ik.
'Wat niet?'
'We hebben het goede schermpje gevonden.'
'Eerlijk gezegd,' zei papa, 'vind ik dat best wel leuk. Ik zeg niet dat onze levens nu gered zijn, maar het is een mooi begin. Waarom zou ik dat niet leuk vinden?'
'Drie keer raden welk schermpje het is,' zeiden wij. Met een schuine blik op mama.
Papa slaakte een diepe, diepe zucht. Hij leek opeens een heel stuk kleiner te worden, alsof hij een ballon was die leegliep. 'Zeg maar niks meer,' mompelde hij. ' ΔΩ toiletten, zeker?'
Wij knikten.
'Kijk kijk,' zei mama tevreden. 'Dat was weer eens buitengewoon leerzaam. Maar pas op – je kunt hier makkelijk het verkéérde van leren. Want jullie vader gebruikte zijn verstand, terwijl ik afging op mijn gevoel. Op mijn intuïtie, zoals dat heet. Is gevoel dus beter dan verstand? Nee. Zeker niet. Normaal gesproken is bereik je veel en veel meer wanneer je je verstand gebruikt. Maar! Een vlijmscherpe intuïtie is beter dan een middelmatig verstand. En dát hebben we hier gezien. Dus onthoud: verstand gaat boven gevoel, behalve als het gevoel afkomstig is van een heel, heel slim iemand en het verstand van een heel, heel, eh... minder slim iemand.
'Zo kan-ie wel weer,' zei papa zachtjes.
'Nu mag jij niet meer papa plagen,' zei Kwetter streng. 'Anders is het zielig. Papa is best wel helemaal niet dom. Jij is wel veel slimmer, maar jij is veel slimmer dan iedereen dus daar kunt papa niks aan doen. Als ik later met Michael getrouwd is, wilt ik ook niet dat hij mij gaat plagen als ik eens wat minder slim is dan hij.'
De stemming in de commandokamer sloeg in één keer om. We keken allemaal naar Michael, een beetje giechelig, om te zien hoe hij zou ontploffen. Hij vindt het heel erg als je zegt dat hij Kwetter leuk vindt, hij gaat dan heel grappig blozen en hij kijkt boos en verlegen tegelijk en hij gaat dingen roepen die nergens op slaan. We waren benieuwd wat voor spektakel hij zou maken als Kwetter zei dat ze met hem ging trouwen.
Maar helaas, hij zat zo ingespannen de handleiding te lezen dat hij niet gehoord had wat ze zei.
Hij keek naar het schermpje ΔΩ toiletten, naar de handleiding, weer naar het schermpje en zei: 'Dit is raar. Dit is héél raar!'


BEGIN / VORIGE / VOLGENDE

Sterf, amateur, sterf!

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


We dromden met z'n allen om de handleiding heen.
'Staat er nergens wat al die schermpjes en wijzertjes betekenen?' vroeg ik. 'Is er niet een handig lijstje van, of zo?'
'Eens kijken,' zei papa. 'S... S...S... Schampschot... Schieten... nou ja, zeg! Niks, maar dan ook niks over schermpjes!'
'Kijk dan eens bij wijzertjes?' vroeg Michael.
Papa keek. 'Aha! Daar hebben we hem! Wijzertjes, lijstje van schermpjes en – .'
'Kijk eens gauw naar die 'ΔΩ toiletten',' drong mama aan. ' ΔΩ is iets wetenschappelijks namelijk, dat betekent 'toename van elektrische weerstand'. Ik ben toch zó benieuwd wat dat met de W.C.'s te maken zou kunnen hebben!'
'Hoe graag wil je dat precies weten?' vroeg mijn vader ongeduldig.
'Nou, als het betekent dat de W.C.'s hier onder stroom staan, dan wil ik dat best wel graag weten ja, voordat ik er weer op ga zitten.'
'Mens, we worden aangevallen!' brulde papa. 'Kun je die wetenschappelijke nieuwsgierigheid van je nou niet één keertje bedwingen? Als we nu niet snel iets aan die aanval doen, zul je van vandaag tot de Dag des Oordeels geen schijthuis meer van dichtbij zien!'
Mama keek hem venijnig aan. 'Ik snap wat je bedoelt. En dat had ik ook heel goed gesnapt als je wat minder geschreeuwd had. En geen vieze woorden had gebruikt. We zijn hier niet in de binnenlanden van Boegoe-Boegoe.'
'Nee,' zuchtte Kwetter. 'Daar is wij zeker niet. Jammer hoor.' Ze klonk heel sip; waarschijnlijk had ze een aanval van heimwee. En dat was ook wel begrijpelijk; er zijn weinig momenten dat je méér naar huis verlangt dan de momenten waarop je met torpedo's wordt beschoten terwijl je in een duikboot zit.
'Heb ik vieze woorden gebruikt?' schrok papa.
'Nou en of, schat. Je gebruikte een héél vies woord vaar W.C.'
'De W.C.'s in Boegoe-Boegoe staat nooit onder stroom,' zuchtte Kwetter. 'Wij heeft geeneens stroom. Toiletten heeft wij trouwens ook niet.'
Gelukkig hielden Michael en ik ons hoofd er een beetje bij. Terwijl de anderen flauwekul uitkraamden, waren wij hard aan het werk. We ploegden het hele lijstje van schermpjes en wijzertjes door, om te kijken of we ergens iets vonden wat leek op 'zien of je aangevallen wordt'. Maar helaas. Het waren stuk voor stuk volkomen onbegrijpelijke afkortingen, van 'aft pr. crtl.' tot 'Z.P. ΔV'
'Staat er nergens wat al die wijzertjes betekenen?' vroeg Michael.
'Ja hoor,' zei ik 'Achter iedere afkorting staat een pagina-nummer, zie je wel? Daar kun je vinden wat het betekent, denk ik.'
'Hm,' zei Michael. 'Dat zijn... 300 pagina's! Ik weet niet of we daar tijd voor hebben.' Zou er niet een iets kortere...' Hij bladerde verder. 'Aha! Daar hebben we hem: Wijzertjes, wat betekenen als die schermpjes en – . Dat is het betere werk!'
'Wat staat er?' vroeg ik haastig.
'Al onze wijzertjes en schermpjes,' las Michael voor, 'hebben expres zo onbegrijpelijk mogelijke afkortingen. Die slaan echt helemaal nergens op. Dat is om spionnen en amateurs in de war te brengen – slim he? Dus als u een spion bent is het voor u verboden deze handleiding te lezen, want bij “Wijzertjes, lijstje van schermpjes en – ” staat precies uitgelegd wat het allemaal betekent en als u door lage listen deze handleiding te pakken hebt gekregen, hebben we al die moeite voor niks gedaan. Leg weg, zeg ik! Afblijven! Als u een amateur bent, die deze handleiding plus bijbehorende duikboot eerlijk gekocht heeft, dan mag u natuurlijk gewoon doorlezen. Alleen hoop ik dan wel dat u niet toevallig op dit moment aangevallen wordt, want dan is het wel een beetje laat om die driehonderd pagina's nog door te gaan lezen. Hahaha! Eigen stomme schuld! Moet u maar geen amateur wezen! Moewhahaha! Sterf, amateur, sterf!'


BEGIN / VORIGE / VOLGENDE

Een handleiding waar je wat aan hebt

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


'Dit is een onderzeeboot,' legde papa uit. 'Die zijn speciaal gemaakt om niet te zinken, zelfs niet als ze beschoten worden. Dus als je beschoten wordt, gaan er volautomatisch allerlei waterdichte deurtjes dicht. En dan zit je weer even veilig. Tenminste... zoiets moet het wel zijn, denk ik. Ik heb de handleiding nog niet helemaal doorgelezen want dat is me nogal een boekwerk.'
'Is er niet,' vroeg mama na een tijdje, 'ergens een soort schermpje of zo, of een wijzertje? Waarop je kunt zien of je geraakt bent door een torpedo? Als ik een duikboot ontwierp, zou ik er zo'n wijzertje in doen.'
'Dat klinkt eigenlijk heel logisch en verstandig, ja,' zei papa. 'Ja, ik neem aan dat er wel zo'n wijzertje is. Daar ergens.' Hij wees op de wand van de commando-kamer. Het was een tamelijk grote wand, van onder tot boven propvol met schermpjes, lampjes, wijzertjes, knopjes en hendeltjes.
Ik rende op de wand af en zocht het juiste wijzertje. Bij alle wijzertjes enzovoort stond geschreven wat je erop kon zien, dat dat was een makkie. Gewoon zoeken naar het wijzertje 'Geraakt door torpedo ja/nee'.
Boven het eerste schermpje stond: Bl. vsp. Er flitsten groene er rode lampjes op, die mij probeerden te vertellen hoe het met de Bl. vsp. gesteld was. Het werd mij niet helemaal duidelijk of het nou goed of slecht ging met de Bl. vsp., en of de Bl. vsp. nou iets fijns was of juist iets akeligs.
Volgende wijzertje dan maar. Daarboven stond 'ΔΩ toiletten'. Ik had geen idee wie of wat ΔΩ was, maar als-ie in de plees thuishoorde was hij op dit moment niet zo belangrijk.
'Dit schiet niet op, lieverds,' zei mama. 'Pak de handleiding er eens bij, schat.'
Papa kreunde. Hij had een hekel aan de handleiding, want daarvan kreeg hij pijn aan zijn rug. Het was een gigantisch boekwerk, zwaarder dan je in je eentje tillen kunt. We hadden het idee dat het ding expres zo ingewikkeld mogelijk was. Alsof de makers niet wilden dat je er iets aan had. Op de voorkant stond trouwens: 'Handleiding. Heb je tien jaar training gehad in het besturen van duikboten? Nee? Blijf dan overal met je domme fikken vanaf en ga iets anders doen. Echt, dit is te ingewikkeld voor je. Dit wordt een ramp. Doe iedereen een lol en blijf overal vanaf.'
Zuchtend en steunend sleurde papa het enorme pak papier uit de kast.
Hij sloeg het open en bladerde naar de T.
'T... T... T... Torpedo's, aha, daar hebben we ze. Even kijken Torpedo's, afschieten van –.'
'Dat stukje ken ik al uit mijn hoofd,' zei Michael. 'Daar staat het niet bij.'
'Nee,' zei papa, 'dat dacht ik al. Hmmm... hmmm... Aha! Torpedo's, geraakt worden door –. Even kijken, ja hoor, hier staat het: wat te doen als u geraakt wordt door een torpedo. Oh, wat een lekker kort hoofdstukje! Dit staat er: “Als u geraakt wordt door een torpedo moet u niet in de handleiding gaan zitten kijken, stomme idioot die u er bent! Terugschieten! Nu! U wordt aangevallen, begrijpt u dat niet?” Tja, daar hebben we niet veel aan, ben ik bang.'
Er ging opnieuw een schok door de duikboot.


BEGIN / VORIGE / VOLGENDE

We gaan allemaal dood en dat is jouw schuld

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


Ze had het nog niet gezegd, of Michael was de kombuis al uitgestormd. Naar de commandokamer! Ik heb hem wel vaker zien rennen – zien rennen voor zijn leven, zelfs – maar dat hij zó hard kon, daar had ik geen idee van. Hij wilde echt heel graag als eerste met zijn vinger op de knop van de torpedo's duwen.
Toen wij hijgend de commandokamer binnenkwamen stond hij al klaar om een torpedo af te vuren. Zijn hoofd was rood van opwinding. 'Mag ik?' vroeg hij ademloos. 'We worden aangevallen, toch? Dan mag het toch?'
'Jongen,' zei papa streng, 'hier word ik niet blij van. Mensen opblazen mag wel uit zelfverdediging, maar het mag niet voor je lol. En jij klinkt verdacht vrolijk, moet ik zeggen.'
'Wat maakt dat nou uit,' grijnsde Michael.
'Dat maakt álles uit, jongen,' zei papa ernstig. 'Niet op dit moment, misschien, maar later wel. Besef je wel dat je mensen dood gaat maken? Mensen met ouders die ooit dachten: ons kleine kindje zal een goed mens worden, dat geluk met zich meedraagt en in de wereld verspreidt. Mensen die zich kapot werkten om hun kindje gelukkig, gezond en gezegend te houden. En dat kindje zelf! Dat had zoveel hoop en dromen voor de toekomst! Het is opgegroeid, het heeft liefde en angst en vreugde gekend... aan dat alles zul je een einde maken, wanneer je op die knop duwt. Mag dat? Wil je dat?'
'Nou en of,' zei Michael, en hij drukte op de knop.
Er gebeurde niets.
Michael drukte nog eens. En nog eens.
Niets. En niets.
'Waarom gebeurt er niets, Michael?' vroeg mama ijzig. 'Zijn de torpedo's misschien toevallig... op?'
'Denk het wel, mama,' mompelde Michael zwakjes.
'Zijn ze misschien toevallig op omdat er een jongetje mee heeft zitten spelen?'
'Ja mama,' piepte Michael.
'Heeft dat jongetje misschien toevallig op een koraalrif geschoten, wat hij nooit had mogen doen, en gaan we daardoor nu allemaal dood?'
De tranen stonden in Michaels ogen. Hij had wel door de vloer willen zakken, waarmee hij ons trouwens allemaal om zeep zou hebben geholpen want dan zat er een gat in de vloer. En onder de vloer zat honderdduizend liter zeewater.
De onderzeeër schudde weer.
'Ik hoop dat je trots bent op jezelf,' zei mama. 'Ik zou zeggen: laat dit een les voor je zijn, zodat je in de toekomst niet meer zo dom doet. Behalve dan dat onze toekomst helaas buitengewoon kort zal zijn. Dankzij jou.'
'We moeten het hem vergeven, schat; hij wist niet wat hij deed,' zei papa. 'Het is niet goed om dood te gaan terwijl je ruzie hebt. Kom, omhels elkaar! En wees niet bang, de dood is geen einde maar een nieuw begin...'
'He ja, aan dat soort flauwekul heb ik nou echt behoefte,' snauwde mama. 'In mijn laatste minuten wil ik echt...'
'Waarom denkt jullie allemaal dat wij doodgaat?' vroeg Kwetter nieuwsgierig.
De Tsaar Peter schudde.
'Omdat de anderen torpedo's hebben, en wij niet,' legde ik uit.
'Maar misschien is het wel niet torpedo's. Misschien is het wel iets anders. Als het torpedo's is, waarom is er dan niet een heleboel water in de boot?'
We keken elkaar allemaal aan.


BEGIN / VORIGE / VOLGENDE

Achteraf per ongeluk

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


'Niet te geloven,' zei ze, 'wat een onzin jij uitkraamt! Olie kan branden ja, maar dat is iets heel anders dan ontploffen. Ruwe olie brandt nauwelijks, trouwens. Je moet moeite doen om het aan de gang te krijgen. Dat lukt je niet met één molecuultje. En zeker niet met een molecuul uit een alg.'
'Maar waar komen die gaten dan vandaan?' vroeg ik. 'En waarom is het koraal zo lijkwit?'
'Dat is dus het bijzondere,' zei mama. Er gebeuren hier een heleboel rampen tegelijk: olie, algen, wit koraal, ontploffingen... Allemaal vlak bij elkaar. Op min of meer dezelfde plaats. Dat kán gewoon geen toeval zijn. En toch kan ik die rampen niet aan mekaar knopen. Waar komen die algen vandaan? Niet uit de olie, kan ik je verzekeren. En de olie komt ook niet uit de algen. En olie, algen en koraal geven samen géén ontploffing. Hoe je ze ook mengt.'
'Nou,' zei papa, 'als het allemaal niks met elkaar te maken heeft, dan is het gewoon toeval. Lijkt mij. Dus er is geen enkele reden om, eh...'
'Aan land te gaan? Om de boel eens grondig uit te zoeken?' vroeg mama poeslief.
Papa keek zuchtend naar de grond. 'Ja,' zei hij zachtjes, 'dat bedoel ik, ja. Er is geen enkele reden voor. We kunnen onder water duiken en hier vandaan gaan. Wat kan ons dat stomme rif nou schelen?'
'Helemaal niks,' zei mama. 'Maar de kinderen moeten broodnodig weer wat beweging hebben, en je weet het: niets is zo goed voor de lijn als rennen voor je leven. Sommige mensen hebben hardlopen als hobby, een paar hebben er zelfs hun beroep van gemaakt, maar je gaat pas echt fanatiek rennen als er een gek met een bazooka achter je aan zit.'
'Of een maniak met een kettingzaag,' zei Michael huiverend.
'Mama,' zei ik streng, 'je kletst uit je nek. Voor de slanke lijn kun je beter op de fiets-naar-nergens gaan zitten. Je hebt gewoon zin om weer eens wat op te blazen. Geef het maar toe.'
Even wist mama niet wat ze moest zeggen. Of nou ja, ze wist het natuurlijk wel: het enige wat ze kon zeggen was 'je hebt gelijk'. Maar dat soort dingen zei ze niet graag.
Gelukkig voor haar begon op dat moment de Tsaar Peter vervaarlijk te schommelen.
'Wat is dat?' schrok papa.
'Het voelt,' zei ik, 'alsof er dichtbij een torpedo is ontploft. Weet je nog, Michael, die keer dat je...'
'Zullen we het niet meer over die walvis hebben?' vroeg Michael met een gepijnigd gezicht. 'Dat was per ongeluk.'
'Oh,' zei ik 'was dat per ongeluk. Daarom zei je zeker: haha, die stomme walvis zwemt hier nog geen twintig meter vandaan, wedden dat ik hem in één keer kan raken?
'Ja, nee, van tevoren was het wel mijn bedoeling om hem te raken, maar achteraf had ik er enorme spijt van. Dus het was zeg maar achteraf per ongeluk.'
'Dat kunt best hoor,' zei Kwetter behulpzaam. 'Dat hebt ik ook heel vaak. Ik hebt zelfs helemaal nooit van tevoren per ongeluk. Altijd achteraf.'
'Ja,' snauwde ik, 'maar dat komt omdat jij...'
'Lieve schatten,' onderbrak mama, 'Hoe boeiend ik jullie gesprek ook vind – en vergis je niet, dat idee van achteraf-per-ongeluk interesseert me enorm – dit is misschien niet het meest geschikte moment. Aangezien we getorpedeerd worden en zo. Wordt het niet eens tijd om terug te schieten?'


BEGIN / VORIGE / VOLGENDE

Wij strijden eensgezind tegen de wetenschappelijkke verhandeling

BEGIN / VORIGE / VOLGENDE


'Het is een vreemde toestand,' zei mama, 'en ik snap het zelf ook niet helemaal.'
Wij zwegen bezorgd. Dingen die mama niet snapte waren tamelijk zeldzaam en over het algemeen verschrikkelijk ingewikkeld.
'Ik heb natuurlijk wel ontdekt wat er in die potjes zat,' stelde mama ons gerust. 'Dat was makkelijk genoeg. Maar ik dacht: als ik die potjes maar eenmaal heb, dan weet ik vanzelf wat dat groene spul met het zwarte spul te maken heeft. En wat die twee te maken hebben met de gaten in het koraalrif. Maar nee hoor. Het groene spul is niks anders dan een dikke laag algen. Weten jullie wat dat zijn?'
Ja hoor, knikten wij, dat weten we.
Nee hoor, schudden Kwetter, dat weet ik niet.
Wij kreunden. Nou ging mama weer uitleggen wat algen precies waren en dan kwam er een wetenschappelijke verhandeling die een half uur duurde. Of een uur als je pech had.
Maar nee, mama had iets anders bedacht: 'Leg jij het maar eens uit aan ons vriendinnetje, Michael.'
Micheal schraapte zijn keel. 'Algen dat is... eh dat zijn, bedoel ik, eh, eh, dat is zo'n slijmerig groen laagje, weet je wel? Dat zit soms op dingen. Vooral op dingen die vaak nat zijn, dacht ik, toch? Dat je zegt van: getverdemme, dat ding zit weer onder de algen,. En, eh... nou ja, dat zijn dus algen. Snap je?'
Kwetter snapte er niks van, natuurlijk, dus ik moest snel ingrijpen anders begon mama alsnog.
'Algen zijn plantjes,' zei ik haastig. 'Hele kleine plantjes, die in het water leven. Soms vind je ze ook op het land, op plekken die vaak vochtig zijn of zo.'
'Goed zo,' zei mama tevreden. 'Ik kan daar nog aan toevoegen dat algen ook heel groot kunnen zijn, want alle soorten zeewier behoren ook tot de algen. Het grappige is dat ze vaak in symbiose leven met...'
Ja hoor, daar gingen we.
'Wat was dat zwarte spul dan?' vroeg ik snel.
'Ruwe olie,' zei mama achteloos. 'Het grappige met die algen, zoals ik al zei, is dat...'
'Oh,' riep Michael, 'nou snap ik ook waar die gaten vandaan komen!'
Wij keken hem verbaasd aan.
Behalve ik
Mama, papa en Kwetter dachten: hoe kan hij dat nou snappen? Hij wist geeneens wat algen zijn, en mama wel, en mama snapt niet waar die gaten vandaan komen en hij wel? Hoe kon dat nou?
Ik begreep als enige: Hij heeft geen enkel benul, en dat weet hij zelf ook wel. Hij gaat nu iets heel doms zeggen om mama af te leiden, zodat ze niet met dat ellenlange oersaaie algenverhaal begint, dat zo goed als niks te maken heeft met die gaten in het rif. Wedden?
'Ruwe olie is brandbaar, toch? Dan kan het dus ook ontploffen,' ratelde Michael. 'Dus het moet die ontploffende olie zijn, die die gaten in het rif heeft geblazen. Logisch toch? Er was wel niemand om de boel aan te steken, maar eh, eh, dat kwam misschien door die algen. Daar komt vat een of ander chemisch spulletje uit, ja, zo'n molecuul weet je wel, waar mama het altijd over heeft. Nou – één verkeerde molecuul en: boem! Dat weten we allemaal.'
Sprakeloos keek mama hem aan.


BEGIN / VORIGE / VOLGENDE